ΣΠΟΥΔΗ: ΣΥΣΩΡΕΥΣΗ, Ο ΧΡΟΝΟΣ ΩΣ ΥΛΙΚΟ 2025
Η σπουδή ξεκινά από τη συνύπαρξη διαφορετικών χειρονομιών σε παράλληλες θέσεις, πριν ακόμη αυτές συμπυκνωθούν σε επάλληλη τοποθέτηση Η ανάγνωση ως ενιαία κατάσταση, ως συσσώρευση χρόνου και έντασης, προκύπτει καθαρά χωρίς να χρειάζεται επέμβαση. Αν το «πειράξω», υπάρχει κίνδυνος να διαχωριστούν υπερβολικά οι χειρονομίες, να χαθεί η οργανική πυκνότητα που ήδη λειτουργεί.Με άλλα λόγια: το σχέδιο έχει ήδη ισορροπήσει ανάμεσα στο αναγνωρίσιμο και στο ρευστό.Όταν συγχωνεύονται, η ματιά οδηγείται από το «τι σχεδιάστηκε» στο «τι συμβαίνει»: στον χρόνο, στην ένταση και στη συσσώρευση εμπειρίας που με ενδιαφέρει.Όπως και στη γλυπτική μου, δεν με ενδιαφέρει το «τελικό περίγραμμα» αλλά η κατάσταση που προκύπτει από τη συσσώρευση: στρώσεις εμπειρίας, χρόνου και χειρονομίας που δεν ακυρώνουν η μία την άλλη. Στα σχέδια, οι παράλληλες και επάλληλες μορφές λειτουργούν όπως οι μάζες στη γλυπτική μου· δεν οργανώνονται γύρω από έναν άξονα τελειότητας, αλλά γύρω από μια εσωτερική ένταση και ισορροπία. Το σώμα —είτε σχεδιασμένο είτε γλυπτό— δεν παρουσιάζεται ως αναπαράσταση, αλλά ως ίχνος διαδικασίας, σαν να κουβαλά τη μνήμη των επιλογών που το διαμόρφωσαν. Αυτό το συνεχές «χτίσιμο» και η αποδοχή του χρόνου ως υλικού είναι το κοινό τους έδαφος.