Τόλης Νίκος - Γλυπτική
Chaotic balance
Το έργο αυτό αποτελεί μέρος μιας ενότητας που διερευνά τη σχέση μεταξύ ισορροπίας και χάους, σταθερότητας και μεταβλητότητας. Παρότι κατασκευασμένο από σκυρόδεμα – ένα υλικό βαρύ, στέρεο και αυστηρά δομημένο – η μορφή του αμφισβητεί αυτές τις ιδιότητες, υποβάλλοντας μια αίσθηση αιώρησης, ρευστότητας και εσωτερικής κίνησης.
Η σύνθεση μοιάζει να αυτοοργανώνεται, σαν να διαμορφώνεται από δυνάμεις που συγκλίνουν και αποκλίνουν ταυτόχρονα, δημιουργώντας μια δυναμική ισορροπία. Το έργο, μέσα από τις πτυχώσεις και τις καμπύλες του, αποτυπώνει την ένταση μεταξύ του εσωστρεφούς και του εκφραστικού, του δομημένου και του ακαθόριστου.
Ο θεατής καλείται να παρατηρήσει πώς ένα βαρύ υλικό μπορεί να δημιουργεί ένα ελαφρύ αποτέλεσμα, πώς η σταθερότητα μπορεί να περιέχει αστάθεια, και πώς η μορφή μπορεί να κρύβει μια συνεχή εσωτερική κίνηση.
Σπουδη:Συσσώρευση,ο χρόνος ως υλικό
ΣΠΟΥΔΗ: ΣΥΣΩΡΕΥΣΗ, Ο ΧΡΟΝΟΣ ΩΣ ΥΛΙΚΟ 2025
Η σπουδή ξεκινά από τη συνύπαρξη διαφορετικών χειρονομιών σε παράλληλες θέσεις, πριν ακόμη αυτές συμπυκνωθούν σε επάλληλη τοποθέτηση Η ανάγνωση ως ενιαία κατάσταση, ως συσσώρευση χρόνου και έντασης, προκύπτει καθαρά χωρίς να χρειάζεται επέμβαση. Αν το «πειράξω», υπάρχει κίνδυνος να διαχωριστούν υπερβολικά οι χειρονομίες, να χαθεί η οργανική πυκνότητα που ήδη λειτουργεί.Με άλλα λόγια: το σχέδιο έχει ήδη ισορροπήσει ανάμεσα στο αναγνωρίσιμο και στο ρευστό.Όταν συγχωνεύονται, η ματιά οδηγείται από το «τι σχεδιάστηκε» στο «τι συμβαίνει»: στον χρόνο, στην ένταση και στη συσσώρευση εμπειρίας που με ενδιαφέρει.Όπως και στη γλυπτική μου, δεν με ενδιαφέρει το «τελικό περίγραμμα» αλλά η κατάσταση που προκύπτει από τη συσσώρευση: στρώσεις εμπειρίας, χρόνου και χειρονομίας που δεν ακυρώνουν η μία την άλλη. Στα σχέδια, οι παράλληλες και επάλληλες μορφές λειτουργούν όπως οι μάζες στη γλυπτική μου· δεν οργανώνονται γύρω από έναν άξονα τελειότητας, αλλά γύρω από μια εσωτερική ένταση και ισορροπία. Το σώμα —είτε σχεδιασμένο είτε γλυπτό— δεν παρουσιάζεται ως αναπαράσταση, αλλά ως ίχνος διαδικασίας, σαν να κουβαλά τη μνήμη των επιλογών που το διαμόρφωσαν. Αυτό το συνεχές «χτίσιμο» και η αποδοχή του χρόνου ως υλικού είναι το κοινό τους έδαφος.
"Το ένα και το άλλο" 2001
" Τραυματισμένος χωρίς τραύμα"
"Την πρώτη φορά" 1995-1996
Η πρώτη φορά μπορεί να απομακρύνεται, να πηγαίνει όλο και πιο πίσω, αλλά δεν χάνεται. Επανέρχεται συχνά με βουϊτό, να μου λέει οτι με κυρίευε η έκπληξη, το δέος , ο άπειρος χρόνος.
Σωματικότητα σε μια Εποχή Ψηφιακής Εικόνας
Σωματικότητα σε μια Εποχή Ψηφιακής Εικόνας
Σε μια εποχή όπου η ψηφιακή εικόνα έχει κατακλύσει τη σκέψη και την καθημερινότητά μας, η σωματικότητα της γλυπτικής αποκτά έναν εξωτικό και αλλόκοτο χαρακτήρα.Το γλυπτό, ως παρουσία στον χώρο και όχι ως αναπαραστατική εικόνα σε οθόνη, επιβάλλει τη φυσική κίνηση, τη στροφή του κεφαλιού, το βήμα προς και γύρω από τη μορφή, την αίσθηση του φωτός που αλλάζει καθώς κινείσαι. Αυτή η εμπειρία, που άλλοτε ήταν δεδομένη, σήμερα αποκτά ιδιότητες σχεδόν τελετουργικές: μια σπάνια στιγμή πλήρους συμμετοχής του σώματος στην αισθητική πράξη.
"Ο καθρέφτης" 2002
Βρίσκω μεγάλο ενδιαφέρον σε εκείνα τα θέματα που δεν γίνονται κοινωνικά. Ο καθένας τάχει στο κεφάλι του και τα περιφέρει.Δεν ξέρεις τι σκέφτεται ο διπλανός σου, ούτε θα το μάθεις ποτέ.
Κάτι σαν την σκιά μας. Το κρυφό μας μέρος. Η αλλιώς το μη υλικό, η κενή μας διάσταση.
"Επάνω στο δέντρο" 2001
«Προχωρώ δια της τεθλασμένης.Αργά και βασανιστικά.Ας είναι.Αφού δεν μπορώ αλλιώς, θα υποκριθώ οτι αυτός ο τρόπος μ' αρέσει και μου πάει.
Άλλωστε αρχίζω και συνηθίζω»
Εγγραφή σε:
Σχόλια (Atom)